Łączenie tekstu z obrazem

W obszarze komunikacji wizualnej typografia bardzo często występuje w otoczeniu warstwy ilustracyjnej – może nią być rysunek odręczny, wektorowy lub fotografia. Umiejętność poprawnego łączenia obu elementów wspiera skuteczność i atrakcyjność projektów.

Przystępując do pracy, pierwszym krokiem jest ustalenie właściwej hierarchii między tekstem a obrazem. Relacja ta może być:

1. symetryczna, gdy oba elementy odgrywają równorzędną rolę w kompozycji oraz w wymiarze komunikacyjnym;

2. asymetryczna, gdy jeden z nich dominuje nad drugim. W sytuacji tej dochodzi do osłabienia lub wzmocnienia jednego elementu względem drugiego. 

Kolejnym krokiem jest wybór sposobu łączenia warstw. Możemy zdecydować się na: 
1. separację – wyraźne oddzielenie typografii od obrazu; oba elementy zajmują autonomiczne miejsce w przestrzeni projektu, co prowadzi do ich całkowitej niezależności; 

2. integrację – typografia i obraz pozostają w bliskiej zależności, współgrają ze sobą, jednocześnie zachowując autonomię; 

3. unifikację – typografia i obraz wzajemnie się przenikają, tworząc jednolitą, spójną strukturę.

W projektowaniu graficznym wykorzystuje się wiele technik łączenia tekstu z warstwą fotograficzną lub ilustracyjną. Do powszechnie stosowanych metod należą:

1. nadruk (ang. overprint) – umieszczenie tekstu bezpośrednio na obrazie, pełniącym funkcję tła;

2. poddruk (ang. solid background) – typografia znajduje się na jednolitej, kryjącej lub półprzezroczystej apli. Technika ta jest przydatna, gdy struktura obrazu powoduje spadek czytelności tekstu;

3. oblewanie tekstem (ang. text wrap) – dopasowanie tekstu do konturów obiektu, tak aby go otaczał;

4. wypełnianie tekstem (ang. text fill) – tekst wypełnia wnętrze obiektu, przyjmując jego kształt;

5. maska przycinająca (ang. clipping mask) – technika polegająca na umieszczenie obrazu wewnątrz konturu liter; 

6. warstwowanie (ang. layering) – układanie tekstu i elementów graficznych w nakładające się warstwy w celu nadania wrażenia głębi i przestrzenności; 

7. mnożenie (ang. multiply) – efekt umożliwiający łączenie elementów poprzez ich wzajemne przenikanie się;

8. wplatanie (ang. weaving) – litery są zespolone z obrazem, a ich formy przeplatają się z jego strukturą;

9. deformacje i zakłócenia i (ang. distortion, glitch) – celowe zniekształcanie tekstu poprzez jego rozcinanie, rozciąganie lub przesuwanie. Efekt ten jest często wykorzystywany we współczesnym i eksperymentalnym projektowaniu graficznym; 

10. podążanie za perspektywą (ang. perspective) – technika polegająca na kształtowaniu tekstu zgodnie z perspektywą obecną w obrazie;

11. tworzenie iluzji (ang. typographic illusion) – wykorzystanie efektu, w którym litery stają się integralną częścią przekazu i narracji zawartej w obrazie;

12. typografia materialna (ang. material typography) – wykorzystanie obrazu lub jego fragmentów w taki sposób, aby jednocześnie stanowił część warstwy typograficznej;

14. typografia 3D (ang. 3D typography) – litery przybierają formę trójwymiarowych obiektów, przez co zostają włączone w strukturę obrazu.